دیروز می خواندیم وانتظار می کشیدیم :

این شام هجران آید به پایان            گردد خمینی وارد به ایران

عالم همه گلشن شود الله اکبر         چشم همه روشن شود الله اکبر

یادمان هست که به ذوق آمدنش ، در و دیوار را پر کرده  بودیم :

"جاء الحق و زهق الباطل              ان الباطل کان زهوقا"

شاید اول منظورمان ،آمدن امام بود و پیروزی انقلابمان ،اماشایدغافل بودیم ازاینکه خدا بهتر و زیباتر از اینها را در آینده بشر،ترسیم کرده است" ان الباطل کان زهوقا"

وقتی ماروی حرفمان (انقلابمان)ایستادیم و شرق وغرب را تکان اساسی دادیم !(هرچند فقط حرفش را زدیم )اما دست الهی خودش ،امواج راجایی برد که خود نیز تصور نمی کردیم (جنبش تسخیر وال استریت به سبک میدان التحریر قاهره که مدلی از انقلاب ایران بود !)

در این میان از سال 88نباید غافل شد...

آن هنگام که بعضی عاقبت خویش را به دلار فروختندوحیف نمی دانستند که دیگردلار را باید در موزه دید!

آری، آن زمان که امام حسین (ع) "مظهر راستین جاءالحق" خود به میدان آمدو...

یادمان هست که در9دی می خواندیم :

"ما همان نسل جوانیم که ثابت کردیم              در ره عشق جگردار تر از صد مردیم

هرزمان بوی خمینی به سر افتد مارا              دور سید علی خامنه ای می گردیم "

یادش بخیر، 22بهمن 88چنان عظیم بودیم که گوگل هم دست تسلیم بالا بردو...

واین خود شد شارژ روحیه ، روحیه ای برای بیداری ، بیداری از نوع اسلامی ،واز تونس جهانی شد و ومصر ولیبی ویمن وبحرین و ...را درنوردید.

زمان چه  زود می گذرد ،22بهمن89 بود که در پوستمان نمی گنجیدیم ،چه شادی وصف ناپذیری بود ،دوباره روزهای انقلاب را می دیدیم ،انگار خود در وسط معرکه بودیم ،خبر سقوط فرعون ،لبخندی غرور آفرین برلبهانشاندو...

یادمان هست ،در آستانه سالگرد بیداری ، در شب یلدا به هم پیام دادیم :

 " ما منتظر صبح شب یلداییم                 آماده برای فرج فرداییم

روزی که عزیز فاطمه می آید              با خامنه ای به کربلا می آییم "

کربلایی هاش صلوات!

آخه ،دیگر الان سحر شب یلداست ودیگر امت اسلام بیدار شده است (الیس صبح بقریب )

انگار وقتش است که دبگر، دنیا را پر کنیم از: " ان الباطل کان زهوقا"

برچسب‌ها: بیداری اسلامی, ظهور

انتظار قیام یک مصلح بزرگ جهانی، انتظار انقلاب و دگرگونی و تحولی است که وسیع‌ترین و اساسی‌ترین انقلاب‌های انسانی در طول تاریخ بشر است. انقلابی که عمومی، همگانی و جهانی است و تمام شئون و جوانب زندگی انسان‌ها را شامل می‌شود، در این میان انقلابی که بیش از هر انقلاب دیگری در مسیر انقلاب جهانی حضرت مهدی (عج) ولو در سطح منطقه‌ای و ملی قدم نهاده است، انقلاب اسلامی ایران در ۲۲ بهمن ۱۳۵۷ می‌باشد. انقلاب اسلامی ایران نمونه و الگوی بسیار کوچکی از حکومت عدل و داد حضرت مهدی (عج)‌ است. مبانی فکری و نظری، اهداف و عوامل ایجاد کننده انقلاب، رهبری و چشم انداز آینده‌ی آن چیزی است که این دو انقلاب را بیش از پیش به هم شبیه می‌سازد و انقلاب اسلامی ایران در جایگاه نمونه کوچکی از انقلاب جهانی حضرت مهدی (عج) مطرح می‌گردد.

ادامه مطلب

رواياتي كه اوصاف ياران حضرت مهدي(عج) را از نظر ايمان و اطاعت و شجاعت برمي شمرند بسيارند كه به نمونه هائي از آنها اشاره مي كنيم:

 

1. اخرج القندوزي في الينابيع عن ابي بصير، قال: قال جعفرالصادق رضي الله عنه: ما كان قول لوط عليه السلام لقومه: " لو ان لي بكم قوة او آوي الي ركن شديد"(1) الا تمنيا لقوة القائم المهدي و شدة اصحابه. و هم الركن الشديد، فان الرجل منهم يعطي قوة اربعين رجلا، و ان قلب رجل منهم اشد من زبر الحديد. لومروا بالجبال لتدكدكت، لايكفون سيوفهم حتي يرضي الله عزوجل.

 

قندوزي در كتاب ينابيع الموده(2) از ابي بصير نقل مي كند كه امام صادق(ع) فرمودند:

 

گفتار حضرت لوط عليه السلام درباره قومش كه فرمود:" اي كاش مرا قوتي و يا پناهگاهي امن و استوار مي بود كه از شر شما محفوظ مي ماندم" آرزويي است بر قدرت قائم ما " مهدي(ع)" و استواري يارانش كه همان اركان محكم مي باشند. هر كدام از مردان و ياران مهدي(ع) داراي قدرت چهل مرد هستند،  دلهاي آنها از پاره هاي فولاد محكم تر است، اگر بر كوهها بگذرند كوهها در هم فرو ريزند، دست از شمشيرهاي خود(در پيكار با دشمنان دين) باز نمي گيرند تا آنكه خداي تعالي راضي شود.

ادامه مطلب

 

دوگونه انتظار
استاد شهيد مرتضي مطهري درباره مفهوم انتظار متناسب با برداشت هاي متفاوت اين انديشه را منشأ رشد و پويايي يا ركود و عقب ماندگي منتظران دانسته است، به طوري كه ويژگي هاي دوگونه انتظار مثبت و منفي را اين گونه بيان مي كنند. «انتظار فرج و آرزو و اميد و دل بستن به آينده دوگونه است: انتظاري كه سازنده و نگهدارنده، تعهدآور، نيروآفرين و تحرك بخش است، به گونه اي كه مي تواند نوعي عبادت و حق پرستي شمرده شود؛ و انتظاري كه گناه است: ويرانگر، اسارت بخش و فلج كننده و نوعي (اباحي گري) بايد محسوب شود.
اين دو نوع انتظار فرج، معلول دو نوع برداشت از ظهور عظيم مهدي موعود است و اين دو نوع برداشت به نوبه خود، از دو نوع بينش درباره تحولات در انقلاب هاي تاريخي ناشي مي شود.»5
«در نگاه انتظار ويرانگر و منفي- كه متأسفانه در جامعه ما هم طرفدار دارد- هر اصلاحي در جامعه محكوم است چرا كه بايد ظلم و تباهي رواج داشته، حق و حقيقت هيچ طرفداري نداشته باشد، باطل يكه تاز ميدان گردد، تا انفجاري رخ دهد و انتظار به سر آيد. بنابراين هر اصلاحي محكوم است، زيرا هر اصلاح يك نقطه روشن است. تا در صحنه اجتماع نقطه روشني هست دست غيب ظاهر نمي شود، برعكس، هر گناه و فساد و هر ظلم، تبعيض و حق كشي و هر پليدي اي به حكم اين كه مقدمه صلاح كلي است و انفجار را قريب الوقوع مي كند، رواست، زيرا «الغايات تبرر المبادي» هدف ها، وسيله هاي نامشروع را مشروع مي كنند. پس بهترين كمك به تسريع در ظهور و بهترين شكل انتظار، ترويج و اشاعه فساد است. اين جاست كه گناه، هم فال است و هم تماشا، هم لذت و كام جويي است و هم كمك به انقلاب مقدس نهايي.»6


ادامه مطلب

 به سیل خروشان شیعیان امام هادی (علیه السلام) بپیوندید :

وای برهتاکان

.:: ویل لکل همزه المزه ::.

.:: وای بر هر عیب جوی مسخره کننده ::.

 

هتاکین باید بدانند در جمهوری اسلامی جایی برای اهانت آنها به مقدسات شیعه وجود ندارد.

از حدود 2 ماه پیش عده ای ضعیف النفس و پیرو هواهای نفسانی، در فیس بوک اقدام به توهین به امام مظلوم، هادی النقی (علیه السلام) کرده اند.

امروز جوانان ایران، که قلبشان برای دین شان می تپد، با انتشار مشخصات شخصی هتاکین، اقدام به رسوایی آن دون صفت تان کرده اند.

هتاکین باید بدانند ایران، محلی امن برای اهانت به مقدسات نیست

ما جوانان شیعه علی ابن ابیطالب(علیه السلام) با این کار به آنها اخطار می کنیم اگر چنین غلط هایی از شما تکرار شود بلایی بر سرتان خواهیم آورد که جرات تنفس زیر سایه ولایت را هم نداشته باشید

ودرخصوص مشخصات امام بطور ملموس و كامل اشاره شده است شامل: پدر، مادر سلسله نسب تا پيامبر(ص)، اوصاف و شمايل، نشانه هاي آن حضرت، و به علايم تشريفي و تكريمي قائميت، كيفيت تشكيل حكومت الهي، عدالت اجتماعي در عصر آن حضرت و تعالي و تكامل انسان، وظايف و تكاليف منتظران در ايام غيبت و ظهور همه و همه در مأخذ اسلامي، اعم از سني و شيعه آمده است.
دعبل خزاعي، در قصيده تائيه معروف گفته است: امامي از آل محمد(ص) به يقين، خروج خواهد كرد، او به تاييد اسم اعظم الاهي و بركات نصر آسماني به پا مي خيزد او حق و باطل را از هم جدا مي كند و همه را بر شادخواري ها و كين توزي ها، كيفر مي دهد.
دعبل گفته است: چون اين ابيات را نزد امام رضا(ع) خواندم، آن امام به شدت گريست. آنگاه فرمود: «اي دعبل! روح القدس به زبان تو سخن گفته است. آيا مي داني اين امام چه كسي خواهد بود؟» گفتم: نه (شخص او را نمي شناسم)، ليكن شنيده ام كه امامي از شما آل محمد(ص) خروج مي كند و زمين را از عدل و داد مي آكند. امام رضا(ع) فرمود: «پس از من، فرزندم محمد امام است. پس از محمد فرزندش علي امام است. پس از علي(هادي) فرزندش حسن امام است و پس از حسن(عسگري) فرزندش حجت قائم خواهد بود. اوست كه در زمان غيبت چشم به راه اويند و در زمان ظهور همه مطيع او گردند. او زمين را پر از قسط و عدل مي كند، پس از آنكه پر از جور و ستم شده باشد...»
موعود اهل بيت با موعود اهل سنت وجوه اشتراك و وجوه افتراق دارند. براساس روايات مورد وفاق شيعه و اهل سنت به عناصر مشترك بسياري درباره موعود اسلام دست يافت، از قبيل لقب او مهدي (راه يافته) است؛ نامش هم نام پيامبر محمدبن عبدالله است؛ از خاندان پيامبر و از فرزندان فاطمه(س) دخت پيامبر(ص) است؛ در آخر زمان حتي اگر از عمر جهان يك روز بيش نمانده باشد، خداوند آن روز را طولاني خواهد كرد تا او قيام كند و به خلافت برسد؛ مردم در پرتو ولايتش به نعمتي بي سابقه دست خواهند يافت و مال را بي حساب و فراوان خواهند بخشيد.
هنگامي كه كتاب ها و منابع و مأخذ اهل تسنن به دقت مورد مطالعه قرار گيرد ملاحظه مي شود كه پيرامون مسئله موعود احاديث نبوي مستفيضه بلكه متواتره وارد شده است. تحقيقا مي توان ادعا كرد كه يكي از مسائل بسيار حائز اهميت كه مي تواند در انسجام جوامع اسلامي مؤثر باشد طرح مسئله موعود آخرالزمان است. احاديث پيرامون مهدي(عج) را عده اي از صحابه و همسران پيامبر گرامي اسلام با اندك اختلافي در اجمال و تفصيل از پيغمبر گرامي اسلام(ص) نقل كرده اند.
نيابت خاصه و عامه در دوران غيبت امام عصر(عج)
نيابت خاصه (در دوران غيبت صغري) يعني امام، اشخاص خاصي را نايب خود قرار داده و به طور حقيقي و با مشخصات معرفي نمايد و هر كدام را به وسيله نايب پيش از او به مردم بشناساند.
نايبان خاص را «نواب خاص» و «نواب اربعه» نيز مي گويند: نواب اربعه (چنان كه از همين تعبير پيداست) چهار تن بوده اند، همه از علما و زهاد و بزرگان شيعه كه عبارتند از:
نايب اول: ابو عمرو عثمان بن سعيدالعمري الاسدي براي سه امام نيابت كرده، حضرت امام علي النقي(ع) و حضرت امام حسن عسگري(ع) و حضرت حجت(عج) نيابت او براي حضرت حجت(عج) از سال 260 تا سال 280 بود.
نايب دوم: پسر او محمدبن عثمان العمري بعد از وفات پدرش به نيابت حضرت انتخاب شد. از سال 280 تا سال 305 و او نيز از حضرت عسگري(ع) نيابت كرده.
نايب سوم: ابوالقاسم حسين بن روح نوبختي پس از وفات محمدبن عثمان به نيابت منصوب شد؛ از سال 305تا.326
نايب چهارم: ابوالحسن علي بن محمد سمري از سال 326 بعد از وفات حسين بن روح(عج) به نيابت تعيين شد تا سال 329 كه در نيمه شعبان وفات كرد.
نيابت عامه
در نيابت عامه (در دوران غيبت كبري) امام، معيارها و ضوابط و مشخصات حقوقي ولايت و نيابت را تبيين نموده تا در هر عصر، فرد شاخص كه برخوردار از جامعيت در ابعاد فهم ديني (اجتهاد)، عدالت و رهبري جامعه مسلمين است، به عنوان نايب امام شناخته شود و به نيابت از امام، ولي امر مسلمين باشد.
امام عصر(عج) در پاسخ به نامه يكي از ياران خود، درباره وظيفه شيعيان در رويدادها و حوادثي كه پيش مي آيد، مي فرمايند: «و اما الحوادث الواقعه فارجعوا فيها الي رواه احاديثنا فانهم حجتي عليكم و انا حجت الله»3
اما حادثه ها و اموري كه بر شما رخ مي دهد در آنها مراجعه كنيد به روايات احاديث ما، زيرا كه ايشان حجت من هستند بر شما و من حجت خدايم.
منظور از حوادثي كه به وقوع مي پيوندد و مردم بايد در آن حوادث به عالمان ديني مراجعه كنند، صرفاً بيان احكام و مسائل شرعي و جزئي نيست؛ بلكه امور اجتماعي و سياسي و رهبري جامعه مسلمين است؛ زيرا امام مردم را در اصل حوادث عالمان ديني ارجاع داده، نه در حكم حوادث

 امام خميني(قدس سره) «حوادث واقعه» را چنين توضيح داده اند. «منظور از حوادث واقعه، كه در اين روايت آمده مسائل و احكام شرعيه نيست. نويسنده (نامه) نمي خواهد بپرسد درباره مسائل تازه اي كه براي ما رخ مي دهد، چه كنيم. چون اين موضوع جزء واضحات مذهب شيعه بوده است و روايات متواتر دارد كه در مسائل بايد به فقها رجوع كنند. در زمان ائمه(ع) هم به فقها رجوع مي كردند و از آنان مي پرسيدند.
كسي كه در زمان حضرت صاحب(عج) باشد و با نواب اربعه روابط داشته باشد و به حضرت نامه بنويسد و جواب دريافت كند، به اين موضوع توجه دارد كه در فراگرفتن مسائل به چه اشخاصي بايد رجوع كند. منظور از حوادث واقعه، پيشامدهاي اجتماعي و گرفتاري هايي بوده كه براي مردم و مسلمين روي مي داده است و به طور كلي سربسته سؤال كرده: اكنون كه دست ما به شما نمي رسد، در پيشامدهاي اجتماعي بايد چه كنيم و وظيفه چيست؟»4
در دوره غيبت كبري و نيابت عامه، در هر عصري عالم بزرگي كه واجد همه شرايط لازم فقاهت و رهبري باشد در رأس جامعه قرار مي گيرد و رهبري از آن او است و رجوع مردم به اوست، او صاحب «ولايت شرعيه» است به نيابت از امام.
انديشه پربار مهدويت در طول تاريخ از تهاجم فكري و فرهنگي و آسيب بد انديشان و دشمنان آگاه و دوستان نادان در امان نبوده و هر از چندگاهي دستخوش تهديدها و آسيب ها قرار گرفته است.
مطابق آيات و روايات و مستندات ديني ما انتظار در واقع نوعي آمادگي است، آمادگي براي تهذيب نفس و پاك زيستن، آمادگي براي حركت، حركتي آگاهانه و ارادي و هدفمند، توأم با دگرسازي و زمينه سازي و سرانجام آمادگي. براي حضور در نهضت عظيم مهدي موعود كه آغاز آن ظهور نور و پايان آن شكست تاريكي و ظلم و نتيجه آن برپايي حكومت عدل الهي است.

ادامه دارد....

اگر بخواهيم هويت و تمدن شيعه را به صورت اصيل بررسي كنيم، خواهيم ديد هويت و تمدن شيعه، تنها تمدني است كه منجي و موعودش يك موجود زنده عيني است.
برخلاف ساير تمدنها، مانند بودائي ها و هنديها كه به «گوتمه» يا بوداي پنجم اعتقاد دارند و زرتشتيها به «سوشيانت» معتقدند و مسيحي ها اعتقاد دارند عيسي مجددا بر مي گردد و يهودي ها مي گويند: عيسي(ع) واقعي هنوز نيامده است. مسئله موعود در همه تمدن ها مطرح است اما در تمدن اسلام و شيعه بسيار عيني است، يعني اين تمدن هويتش با موعود آخرالزمان مفهوم و معنا مي يابد، تمدن هاي ديگر منجي شان يك منجي ذهني است. در آن تمدن ها اعتقاد به مسئله موعود وجود دارد اما عيني نيست؛ يعني در زندگي آنان تبلور و بروز ندارد. برخلاف موعود و منجي شيعه و اسلام كه كاملا عيني است. به عبارت ديگر يكي از خصوصيات ويژه مهدويت در نگاه تشيع، وجود شخصي و تعيين خاص ايشان است. در واقع اگر مهدويت در مكاتب و انديشه هاي ديگر، يك امر مبهم و صرفا آرماني با زاويه ها و مشخصات جبرگرايانه است و بيشتر به عنوان اتفاقي در بستر تاريخ مورد توجه قرار مي گيرد و به نوعي از جبريات در فلسفه تاريخ به شمار مي رود در نگاه تشيع مهدويت يك اصل كاملا روشن و يك آرمان با رويكرد واقع گرايانه است.
ساير اديان نيز به انتظار معتقدند با اين تفاوت كه در آن ديدگاه ها و سخن از يك موجود نجات بخش است كه در آينده مي آيد و به امور سامان مي دهد. ولي در انديشه تشيع، سخن از امام معصومي است كه او هم همراه با ساير مردم انتظار مي كشد؛ منتظري است كه با ما زندگي مي كند، دردها و غصه ها را احساس مي كند و دربين مردم مقام ولايت تكويني دارد.
حضرت در توقيعي به محمدبن نعمان اينگونه مرقوم فرموده اند:
نحن و ان كنا ثاوين بمكاننا النائي عن مساكن الظالمين حسب الذي اراناه الله تعالي لنا من الصلاح ولشيعتنا المومنين في ذلك ما دامت دوله الدنيا للفاسقين فانا يحيط علمنا بانبائكم و لايعزب عنا شيء من اخباركم... انا غيرمهملين لمراعاتكم... ظاهرونا علي انتياشكم من فتنه قد انا فت عليكم1.
«ماگرچه برحسب صلاحي كه خداوند درنظر دارد. دور از چشم و دسترس شما هستيم. ولي هيچ چيزي از شما بر ما مخفي نيست و كاملا بر اوضاع و احوال شما مسلط هستيم و... مواظبت مي كنيم... شما نيز (با بكاربردن عقل و انجام اعمال صالح) ما را در نجات دادنتان از بلاها و فتنه ها ياري كنيد.»
فرهنگ مهدويت شيعي و اسلامي انديشه اي است ارزشمند و شور و تحرك آفرين، الهام بخش، اميد دهنده و پيوسته تعهدآور براي همه منتظران جاري در زمان.
فيلسوف فرانسوي هنري كربن، اعتقاد شيعه به مهدويت و تفاوت آن با ديگر موعودگريها در مكاتب ديگر را چنين بيان مي دارد: «به عقيده من، مذهب تشيع تنها مذهبي است كه رابطه هدايت الهي را ميان خدا و خلق هميشه زنده نگه داشته و به طور مستمر و پيوسته ولايت را زنده و پابرجا مي گذارد. مذهب يهود، نبوت را، كه رابطه اي است واقعي ميان خدا و عالم انساني، در حضرت كليم ختم كرده و پس از آن به نبوت حضرت مسيح و حضرت محمد(ص) اذعان ننموده و رابطه مزبور را قطع مي كند و نيز مسيحيان هم در حضرت عيسي متوقف شدند و اهل سنت از مسلمانان نيز در حضرت محمد(ص) توقف نموده و با ختم نبوت در ايشان، ديگر رابطه اي ميان خالق و خلق، موجود نمي دانند.
فقط مذهب تشيع است كه نبوت را با حضرت محمد(ص) ختم شده مي داند، ولي ولايت را، كه همان رابطه هدايت و تكميل مي باشد، بعداز آن حضرت و براي هميشه زنده مي داند؛ رابطه اي كه از اتصال عالم انساني به عالم الوهي حكايت مي كند، به واسطه دعوت هاي ديني قبل از موسي و دعوت ديني موسي و عيسي و محمد (صلوات الله عليهم اجمعين)، و بعد از حضرت محمد(ص) به واسطه همين رابطه ولايت، جانشين وي (به عقيده شيعه) زنده بوده و هست و خواهد بود و اين حقيقتي است زنده؛ كه هرگز به نظر علمي نمي تواند آن را از خرافات شمرده و از ليست حقايق حذف نمايد.
به عقيده من، همه اديان برحق بوده و يك حقيقت زنده را دنبال مي كنند و همه اديان در اثبات وجود اين حقيقت زنده مشتركند. آري! فقط مذهب تشيع است كه به زندگي اين حقيقت، لباس دوام و استمرار پوشانده است.» 2
در منابع اسلامي مسئله ظهور به اراده الهي منوط شده است و اشارات مصرحه اي درباره زمان آن نشده است. صرفا اشارات كلي به علائم ظهور شامل تحولات كيفي از قبيل تكامل عقول استعداد جهاني و ندا در آسمان و تحولات كمي در طبيعت چون خسوف و كسوف درغيرموقع آن و در جوامع شقاق و نفاق در اجتماع انساني و به خروج دجال و خروج سفياني و قتل نفس زكيه و... اشاره شده است.

ادامه دارد....

اوصاف زیر برگرفته از کتاب عصر ظهور.

1.پرچم سرخ دارد.مانند ارتش اردن که پرچمش سرخ است.

2.نامش عبدالله است.

3.تفکرات ضد شیعی دارد.عبدالله دوم برای اولین بار از هلال شیعی سخن گفت.

4.چهره کریه دارد.

5.مکان خروجش مرز اردن و سوریه (وادی یابس است)

6.از حمایت غرب و یهود برخوردار است.

7.تعلیم و تربیت غربی دارد.(مانند عبدالله که در غرب تحصیل کرده)

8.چشمان زاغ /آبی دارد.

9.چهارشانه

10.داراى سرى بزرگ.یا منظور کنایی است که کنایه از جاه طلب بودن اوست مانند عبدالله.یا منظور بزرک بودن سر اوست که عبدالله هم کله ی بزرگی دارد.

11.صلیب برگردن دارد .کراوات سفیانی.عبدالله

12.خود را به ظاهر متدین نشان مى دهد.(ریاکار است.)مانند پادشاه اردن

13.موهائى زرد دارد

14.چهره اى گلگون- سرخ وسفید دارد

 

اوصاف سفیانی برگرفته از منابع غیر عصر ظهور که شاید صحیح نباشند.

1.در زمان روی کار آمدنش علامتی در آسمان مشاهده می شود.

2.اسم پدرش حسین است.عبدالله ثانی هم فرزند ملک حسین پادشاه قبلی اردن است.

3.صفتش ثانی است.

4.در 37 سالگی خروج می کند

 

 آخرين مطالب:

» صبح شب یلدا

صفحه نخست پست الكترونيك آرشيو مطالب تماس با ما

        

ظهور (1)بیداری اسلامی (1)